De Amstelveense sneltram heeft een nieuw let-op-de-deuren-gaan-sluiten-geluidje.
Vroeger, in de tijd van het oude geluidje werd ik altijd een klein beetje blij van het vorlijke "Pling Ploing" als de deuren dicht gingen.
Het was voor mij het geluid van mooie herinneringen, samen met mijn moeder onderweg naar de camping. Gekke spelletjes spelen, de namen van de haltes achterstevoren proberen uit te spreken, en zoveel mogelijk woorden verzinnen die rijmen op bijvoorbeeld Zonnestein.
Dit alles ondersteund door het vrolijke Pling Ploing vlak voor we een halte verlieten.
Ook de stem die de haltes door de jaren heen heeft aangekondigd is vervangen.
Een medewerker van het GVB heeft op een dag bedacht dat een vrouwenstem vriendelijker klinkt dan een mannenstem en dus kwam er een vrouw.
Blijkbaar maakt het verschil of een man "Oranjebaan" zegt of dat een vrouw dat doet.
In de loop der jaren ben ik mij gaan hechten aan de man die de stam van de tram was. In mijn hoofd heeft hij een gezicht gekregen, ik heb me, tijdens mijn talloze ritten in de tram bedacht hoe hij er uit zou moeten zien, wat voor kleren hij draagt, of hij getrouwd is, of hij hobby's heeft en zo ja wat.
Het beeld van deze man zit inmiddels zo duidelijk in mijn hoofd dat ik hem op straat zou herkennen, zou groeten zelfs, ookal in hij slechts een fantasie.
Bij de nieuwe tramstem heb ik me inmiddels ook een voorsteling gemaakt. Ze klinkt te veel computergestuurd om een echt mens te zijn en dus ziet ze er in mijn hoofd uit als een tekenfilmfiguur. Shrek meets inpopulaire docente Nederlands, zoiets. Dat, plus het nieuwe, deprimerende "Iih-Uuh" (als de zoemer in een slechte spelshow) als de deuren dicht gaan maakt dat ik tegenwoordig een stuk minder vrolijk in de tram zit.
Vroeger was (bijna) alles beter.
zie: groepslog.punt.nl | 
